In Canada rijden automerken en -modellen rond die je in Europa niet ziet, de Acura Integra en de Chevrolet Malibu bijvoorbeeld. Mijn absolute favoriet is de Ford Bronco Sport. En dan in het oranje, laatst bij de supermarkt parkeerde ik er opzettelijk naast, terwijl dat verder lopen was naar de ingang. De Bronco bestaat al tientallen jaren, op het vliegveld van Saskatoon staat zelfs een exemplaar uit 1976 tentoongesteld, maar is in Nederland niet verkrijgbaar. Het goede nieuws: dat gaat in de loop van 2023 veranderen!
Een strand midden in Canada, je zou het niet verwachten. Manitou Beach ligt ver verwijderd van de kust, aan een langwerpig meer met een hoog gehalte aan zouten, vergelijkbaar met de Dode Zee. Het kleine strand oogt aangelegd en is dat waarschijnlijk ook, er zijn mensen, er is zon, er is schaduw, en ik beleef er een ontspannen middag. De temperatuur van het water valt me reuze mee en de slok die ik drijvend op mijn rug binnenkrijg proef ik ‘s avonds nog.
The Canadian is een trein die rijdt over een beroemde route tussen Toronto aan de ene en Vancouver aan de andere kant van Canada. Met name het westelijke deel door the Rockies schijnt spectaculair te zijn vanwege de berglandschappen waar het spoor doorheen loopt. Ik doe het oostelijke deel van Toronto naar Winnipeg, dit traject is met bijna 2.000 kilometer en zo’n 34 uur mijn langste treinreis ooit en grotendeels niet zo bijzonder. Er is een strook bomen weggehaald, er zijn rails neergelegd, klaar.
Newfoundland is bijna tien keer zo groot als Nederland. Van oost naar west rijden duurt dus wel even, niet alleen vanwege de afstand maar ook doordat op sommige routes het wegdek te wensen overlaat. Gelukkig is er onderweg veel te zien en ben ik er tegelijkertijd in geslaagd de ontbrekende stukken asfalt te ontwijken.
Ondanks de Engelse invloed rijden ze in Canada gelukkig niet aan de linkerkant van de weg. Het voelt dus meteen vertrouwd om met een huurauto op pad te gaan. Gratis tip: Kies bij het boeken altijd voor het kleinste en meest betaalbare voertuig. Negen van de tien keer heeft men dat niet beschikbaar en krijg je voor dezelfde prijs iets veel beters. En die ene keer dat je toch een Fiat Panda meekrijgt overleef je wel.
Een vaak vergeten minpunt van een vliegreis is het praatje van de gezagvoerder. Over het weer op je bestemming, het tijdsverschil met Nederland en vooral hoe dankbaar hij is dat je bij hem aan boord zit. Teksten waar geen mens op zit te wachten. Dus: luchtvaartmaatschappijen aller landen, alstublieft, schaf dit af. De overdaad aan overbodige informatie overtreft alle overige ergernissen tijdens een vlucht. Kappen! Nu!
De lange treinreis naar Zagreb gaat deels per hogesnelheidslijn en deels per slaaptrein. Daardoor arriveer ik voor mijn gevoel sneller dan verwacht in de hoofdstad van Kroatië, die een moderne en ontspannen eerste indruk maakt. Het kamertje dat ik gehuurd heb ligt op ruime loopafstand van het station, maar met het mooie, koude weer is dat niet zo erg. En wat een humor trouwens, de titel van dit stuk.
In Funchal, de hoofdstad van Madeira, zijn veel stijle en vooral smalle straatjes, zo smal soms dat er niet eens een stoep naast past. Uitkijken dus als je de deur uitgaat, want je staat meteen op straat. En dan heb je er ook nog motorrijders die met veel kabaal en onbesuisd hard voorbij komen scheuren.
Reisbeperkingen gelden niet voor citrusvruchten. Daarom besloot ik in mijn eentje op pad te gaan om familie en vrienden te bezoeken, de laatste keer moest al zo’n tien jaar geleden zijn. Het was geweldig om iedereen weer te zien, maar ook verrassend om te ontdekken dat de meesten waren blijven hangen in vaste patronen en oude gewoontes. Het lijken net mensen.
Als je in november naar IJsland gaat, kun je mazzel hebben. Overdag tref je mooi winterweer en ’s avonds zie je het noorderlicht. Of je hebt pech en krijgt te maken met sneeuwval, gure wind en slecht zicht. Ik had dat laatste.