Het snoezigste vogeltje van Australië, om op te vreten gewoon. Maar ja, ik ben vegetariër.

Foto: ©️Patrick_K59
CC BY 2.0

De grijze gans met de groengele snavel komt uitsluitend voor in het zuiden van Australië en dan vooral op Tasmanië. Had ik even geluk dat ik daar ook was.

Foto: ©️JJ Harrison
CC BY-SA 3.0

Het zal niet moeilijk te raden zijn waarom deze lori de term regenboog in zijn naam heeft.

In vlucht lijkt deze arend op een ooievaar, maar dan met een korte hals en snavel. De witbuikzeearend is met een spanwijdte van 180 tot 220 cm en een lichaamslengte van ongeveer 70 cm de op een na grootste roofvogel van Australië. De grootste staat hieronder.

Foto: ©️I Am birdsaspoetry.com from Melbourne, Australia, CC BY 2.0

Met een spanwijdte van 180 tot 250 cm en een lichaamslengte van 85 tot 110 cm de grootste roofvogel van Australië, die genoemd is naar de vorm van zijn staart. De soort doet belangrijk werk in het onder controle houden van de uitheemse konijnenpopulatie.

Foto: ©️Ed Dunens
CC BY 2.0

Mooie duif met in de vleugel een soort spiegels, die kleurrijk oplichten in het zonlicht.

Foto: ©️Benjamint444
CC BY-SA 3.0

Deze waterhoen behoort tot de rallen, een vogelfamilie die zichzelf niet graag laat zien. De witborstwaterhoen is een uitzondering en heeft daar minder moeite mee.

De rosse boomekster is familie van de zwart‑witte ekster die je in Nederland vaak ziet. Maar je hoeft geen kenner te zijn om dat te zien (toch?).

Een vogel met een bruine kop en beginnende baardgroei rondom de snavel.

Foto: ©️Anton Croos
CC BY-SA 4.0

Naast de gestreepte variant heb ik nu ook de langstaartvariant van de snijdervogel gezien.

Tirannen zijn een vogelfamilie met de meeste soorten wereldwijd, ze behoren tot de orde van zangvogels en de onderorde van schreeuwvogels. Tirannen worden ook wel vliegenvangers genoemd. Alleenheerser, bard, schreeuwlelijk en insectenvreter. Snap jij het nog?

Foto: ©️Charles J. Sharp
CC BY-SA 4.0

Plevieren komen wereldwijd vrij veel voor, maar zijn nu pas vertegenwoordigd op deze vogelpagina. Dat moeten we (ple)vieren.

Foto: ©️Eugene Zelenko
CC BY-SA 4.0

Het zingt, draagt een rood kapje en het is niet Drukwerk. Wat zou dat kunnen zijn?

Foto: ©️Seabamirum on Flickr
CC BY-SA 2.0

Volgens mij is vooral het achterhoofd goudkleurig. Of ben ik nou op mijn achterhoofd gevallen?

Foto: ©️www.naturespicsonline.com
CC BY-SA 3.0

Een bruine ooievaar, dat lijkt me de meest duidelijke omschrijving voor de koerlan.

Kleurrijke vogel met een Dracula‑cape, een Zorro‑masker en een lichtblauw geverfd kapsel.

Foto: ©️Charles J. Sharp
CC BY-SA 4.0

Een opvallende verschijning. Bij toeval kwam ik op een site waarop vermeld werd dat deze vogel in het Fins banaaninärhi heet. Of dat is omdat de zwartborstgaai fruit eet en daarom waarschijnlijk ook bananen, weet ik niet.

Foto: ©️Neil Orlando Diaz Martinez
CC BY-SA 2.0

De grote Cubavink schijnt voordeel te hebben bij ontbossing, omdat hij zich thuisvoelt in het grasland met lage begroeiing dat vaak ontstaat na bomenkap.

Foto: ©️Mike’s Birds from Riverside, CA, US
CC BY-SA 2.0

Voornaamste weetje: de kuiforopendola maakt een geluid alsof iemand met zijn hand over de toetsen van een piano strijkt.

Foto: ©️Charles J. Sharp
CC BY-SA 4.0

Tijdens het broedseizoen heeft de geelkruinkwak een opvallende gele kruin, vandaar de naam. Deze foto is dus duidelijk in een ander seizoen genomen.

Foto: ©️Ianaré Sévi
CC BY-SA 3.0

De fluitreiger kreeg zijn naam door het geluid dat hij maakt. Dat komt wel vaker voor bij vogels. Gelukkig niet bij mensen.

Foto: ©️Charles J. Sharp
CC BY-SA 4.0

Chocó is in dit geval de naam van een regio, deze toekan heeft niets met chocola te maken en ook niet met een Nederlandse hotelketen.

De naam baardvogel slaat op de haren rond het begin van de snavel, op deze foto pas te zien als je inzoomt.

Foto: ©️Dave Wendelken
CC BY-SA 2.0

De winterkoning komt in Nederland ook voor, maar deze variant ziet er een stuk mooier uit.

Foto: ©️Arley Vargas
CC BY-SA 2.0

Een koekoek met een lange staart, die net als een eekhoorn de gewoonte heeft om van tak naar tak te springen.

Foto: ©️www.BirdPhotos.com

Een roofvogel met een zwaluwstaart, die eet en drinkt tijdens het vliegen. Prooien worden meegenomen de lucht in en water wordt opgeschept met de snavel.

Foto: ©️Andy Morffew
CC BY 2.0

Mooie vogel, die door zijn kleuraccenten en lijnen duidelijk afwijkt van de meeste andere zeevogels. Na al het grijs en wit van allerlei meeuwen was ik dus aangenaam verrast toen ik enkele incasternen zag.

De klassieker die je in Zuid‑Amerika zien moet. Of is dat toch de andescondor? Ik kies voor de laatste en die vogel heb ik acht jaar geleden al volop gezien. Maar met deze flamingo ben ik ook blij.

Het is wel duidelijk waar de term azuurkop vandaan komt. Alsof dit vogeltje zijn kop in een emmertje felblauwe verf heeft gestoken. En het resultaat mag er zijn.

Foto: ©️Alejandro Bayer Tamayo
CC BY-SA 2.0 DEED

Uilen krijg je niet vaak te zien, omdat ze vooral in het donker actief zijn. Maar het is zover, er staat een uil op mijn vogelpagina. De meest voorkomende uilensoort in Zuidelijk Afrika, dat dan weer wel.

Foto: ©️Dick Daniels
CC BY-SA 3.0

Deze vogel kreeg zijn naam, omdat zijn roep doet denken aan het geluid van een hamer op een aambeeld. Ik kan dit niet bevestigen, want de smidsplevier die ik zag, hield zijn snavel stijf dicht.

Van de vijftien soorten kraanvogels wereldwijd heeft deze de kleinste geografische verspreiding. De laatste twintig jaar is Stanleys kraanvogel grotendeels verdwenen uit veel gebieden en de soort komt nu vooral nog voor in het oostelijke en zuidelijke deel van Zuid‑Afrika.

Een klein vogeltje met een opvallend lange staart. Lijkt me onhandig vliegen voor zo’n beestje. Maar ja, het zal wel bedoeld zijn om indruk te maken op de vrouwtjes.

Foto: ©️Bernard Dupont
CC BY-SA 2.0

Fel van kleur, net als bij de vogel hierboven een manier om indruk te maken op het andere geslacht. Met hetzelfde doel bouwt het mannetje in het voorjaar bovendien meerdere nesten.

Foto: ©️Bernard Dupont
CC BY-SA 2.0

In Roemenië zijn geen Alpen, maar wel bergen waar de alpenheggemus zich kennelijk ook prima thuisvoelt.

De witoogeend is de zeldzaamste duikeend van Europa. Een duikeend zoekt zijn voedsel voornamelijk door regelmatig kopje‑onder te duiken.

Foto: ©️Alexis Lours
CC BY-SA 4.0

De aalscholver komt in heel Europa veel voor, de dwergvariant vooral in de Balkan en omstreken.

Foto: ©️Warrieboy
CC BY-SA 4.0

Een waterral laat zich met zijn herkenbare geluid makkelijk horen, maar is meestal moeilijk te zien. Totdat er op een dag eentje uit het riet tevoorschijn komt.

Foto: ©️Rob Zweers from Arnhem, Netherlands
CC BY-SA 2.0

Ik zat via een of andere obscure stream Formule 1 te kijken en toen wandelde er buiten opeens een hop voorbij. De race was vrij saai, maar dankzij de hop zal hij me bijblijven.

Foto: ©️Zeynel Cebeci
CC BY-SA 4.0

Indrukwekkende vogel die zomaar voorbij kwam vliegen. En ik had een verrekijker binnen handbereik, al was dat niet eens nodig.

Foto: ©️Yathin sk
CC BY-SA 3.0

Ondanks zijn felle kleur en het herkenbare geluid weet de wielewaal zich goed te verbergen in boomtoppen. Dan ben je dus extra blij als je er een ziet.

Foto: ©️Michel Idre from Plaisance du Touch, France
CC BY-SA 2.0

Zeldzaam, schuw en goed gecamoufleerd; de kans dat je een roerdomp te zien krijgt is niet zo heel groot. In natuurreservaat Tåkern gebeurde het desondanks twee keer en was mijn dag dus meer dan goed.

Foto: ©️MPF
CC BY-SA 3.0

Daar zat hij dan, pal voor mijn slaapkamerraam. In het vroege zonlicht zag het beestje er nog mooier uit.

De Canadese variant van deze vogel heb ik al gezien, de versie die in Europa voorkomt nu dus ook.

Zoals de naam al doet vermoeden kan de ijseend goed tegen kou en daarom komt hij vooral in noordelijke streken voor.

Foto: ©️Wolfgang Wander
CC BY-SA 3.0

Om onder water naar voedsel te zoeken duikt deze soort, als het moet tot wel vijftig meter diepte. Opstijgen vanaf het water om te vliegen gaat hem minder goed af, vanaf land komt hij zelfs helemaal niet los.

Foto: ©️Bengt Nyman from Vaxholm, Sweden
CC BY-SA 2.0

Omdat de witte vlek op de wang aan een bril doet denken, kreeg deze eend zijn naam. Mij doet de witte vlek vooral aan een witte vlek denken.

Foto: ©️Stefan Berndtsson
CC BY-SA 2.0

Een vliegende aardbei, zo zou je de tijgervink ook kunnen noemen.

Foto: ©️Savithri Singh
CC BY-SA 4.0

Kleurrijke vogel, vooral als hij zijn vleugels openslaat. Niet te missen tussen het groen.

Foto: ©️Avinashsatamraju
CC BY-SA 4.0

Net als de vogel hierboven is de brahmaanse wouw makkelijk te herkenen aan zijn kleuren. En je moet in het juiste deel van de wereld zijn, op de Noordpool ga je hem niet tegenkomen bijvoorbeeld.

Foto: ©️Challiyil Eswaramangalath Vipin
CC BY-SA 2.0

De kleur vind ik niet zozeer zwart, dus ik zou de zwarte ekster eerder de blauwoogekster noemen.

Foto: ©️Michael Gillam
CC BY 2.0

Er is rode verf gelekt op de kop en rug van dit vogeltje. Of honingvogels daadwerkelijk honing eten heb ik niet kunnen achterhalen.

Foto: ©️Francesco Veronesi
CC BY-SA 2.0

Zo’n vogel die ik als kind al graag wilde zien. Sinds kort is dat meerdere keren gelukt.

De ralreiger zit soms diagonaal op een rechtopstaande tak. Met zijn kop richting water wacht hij bewegingsloos tot er een vis voorbijkomt.

Foto: ©️Dinkun
CC BY-SA 4.0

Honingzuigers eten onder andere nectar van bloemen. Dat is nog steeds geen honing, maar dat maakt het gebruik van die term in de naam iets begrijpelijker dan bij de hierboven genoemde roodrughoningvogel.

Foto: ©️JJ Harrison
CC BY-SA 3.0

Het heeft een blauwe staart en het eet bijen. Ra, ra wat is dat?

Het is klein en groen en het eet bijen. Ra, ra wat is dat?

Foto: ©️Anton Croos
CC BY-SA 4.0

Smyrna is geknoopte tapijtstof en een Turkse stad. Van deze ijsvogel bestaan vijf ondersoorten, waarvan er een voorkomt in Turkije. Dat verklaart mogelijk iets.

Foto: ©️Manjith Kainickara
CC BY-SA 2.0

Bont? Zwart‑wit vind ik niet bont, maar bij dieren komt het vaker voor dat de omschrijving bont gebruikt wordt voor zwart‑wit of grijstinten. Bij de bonte kraai bijvoorbeeld.

Foto: ©️Charles J. Sharp
CC BY-SA 4.0

Naast een vogelsoort is ibis een wetenschappelijk tijdschrift over onder meer het gedrag, de bescherming en de taxonomie van vogels, dat al sinds 1859 bestaat.

Weer zo’n vogelsoort waarvan ik me afvraag hoe hij aan zijn naam komt. Ik zie geen strepen en hij heeft bij mijn weten ook geen mes op zak.

Een visetende vogel met een lange hals. Neemt een typische houding aan om te drogen in de zon als hij uit het water komt. Door habitatvernietiging, watervervuiling en jacht gaat het aantal hard achteruit en heeft de slangenhalsvogel de status gevoelig.

Foto: ©️Dr. Raju Kasambe
CC BY-SA 4.0

Door de vernietiging van hun leefgebied zijn er nog maar een paar duizend exemplaren over. Hun verspreidingsgebied is bovendien versnipperd, waardoor de Maleise nimmerzat de status bedreigd heeft. En dan kun je nog niet zuipen ook.

Foto: ©️DChai21
CC BY 2.0

Ook met deze vogel gaat het om dezelfde redenen als bij de soort hierboven niet goed. Daarom heeft hij de status gevoelig. De Indische nimmerzat kruist wel met de Maleise, mogelijk levert dit een nieuwe soort op die voortbestaat als de oorspronkelijke twee zijn uitgestorven.

Foto: ©️JJ Harrison
CC BY 3.0

Ook deze vogels heeft door habitatverlies de status gevoelig, maar gek genoeg is dat een vooruitgang. De status was tot 2007 kwetsbaar.

Foto: ©️M.Mubashir
CC BY-SA 4.0

De grootste exemplaren van deze maraboe wegen zo’n 8 tot 9 kilo, hebben een spanwijdte van ruim 3 meter en kunnen nog vliegen ook. Populatie‑aantallen nemen dramatisch af, wereldwijd zijn er ongeveer duizend stuks over. De status van de Indische maraboe is daarom bedreigd.

Foto: ©️ChanduBandi
CC BY 3.0

Een slag kleiner dan het Indische familielid hierboven, maar nog steeds groot. De status is kwetsbaar. in Prek Toal vogelreservaat, waar ik de soort zag, komt een relatief grote populatie voor. Recent onderzoek laat zien dat de Javaanse maraboe meer voorkomt dan tot nu toe werd gedacht, wat overigens nog niet betekent dat het goed gaat met de soort.

Foto: ©️Irothu
CC BY-SA 4.0

De vogelfamilie van buulbuuls bestaat uit 148 soorten. Dit is pas de tweede soort die op deze pagina terecht is gekomen, ik heb dus nog flink wat veldwerk te doen.

Foto: ©️Len Worthington
CC BY-SA 2.0

In tegenstelling tot andere koekoeksoorten maakt de spoorkoekoek wel zelf een nest en broedt de eigen eieren uit. Zo kan het dus ook.

Foto: ©️Karunakar Rayker
CC BY-SA 2.0

De geelrughoningzuiger heeft een groot verspreidingsgebied in Zuidoost‑Azië. In combinatie met de felrode kleur is de kans dat je hem ziet dus redelijk groot.

Foto: ©️Evanahmed75
CC BY-SA 4.0

De naam is een beetje een tongbreker, maar het is een bijzondere dier om te zien. Volwassen exemplaren kunnen van snavel tot staart zo’n anderhalve meter lang worden. Een klein maar opvallend verschil tussen de geslachten is de kleur van de ogen, die bij het mannetje rood en bij het vrouwtje blauwachtig wit zijn. De helm op hun kop loopt aan de voorzijde uit in twee punten, vandaar dubbelhoornig.

Foto: ©️Rajan Hatiskar
CC BY-SA 4.0

De lange uiteinden van de staart zijn sierveren. Maar die moet je dan als trotse bezitter wel de hele dag achter je aan zeulen.

De zang van deze soort lijkt op die van de merel, de roodoorbuulbuul heeft alleen wat meer kleur en een dot van een kuif.

Op het menu van deze arend staan vooral slangen, ook grote en giftige. Lijkt me best moeilijk om te vangen, een gifslang van anderhalve meter.

De gewone jaarvogel eet vooral fruit, waarvan de beschikbaarheid afhangt van seizoen en locatie. Om het te vinden vliegt de jaarvogel daarom lange afstanden en verspreid zodoende zaden over een groot gebied.

Foto: ©️Bulan Chakraborty
CC BY-SA 3.0

De grijze wouw is zich langzaam aan het verspreiden richting Europa, in het zuiden wordt hij al regelmatig waargenomen. Wie weet kom je hem binnenkort een keer tegen in je tuin.

Foto: ©️J.M.Garg
CC BY-SA 4.0

De Indische gaper is familie van de ooievaar zoals je die in Nederland ziet, maar is grauwer van kleur en heeft een dikkere snavel die nooit helemaal gesloten is.

De naam klopt naar mijn idee net niet helemaal, parelnektortel zou de lading beter dekken.

Een kruising tussen een merel en een ekster met nog een beetje pinguïn erbij. Dat laatste zie je vooral als de dayallijster rechtop gaat zitten.

Foto: ©️Shino jacob koottanad
CC BY-SA 4.0

In het Vaticaan schijn je wel eens in het rood geklede kardinalen tegen te komen, maar die bedoel ik niet. De rode kardinalen die ik zag, scharrelden met zijn tweeën rond in een klein bos.

Een kokarde is een insigne dat meestal gedragen wordt op een hoed of muts. Deze eend draagt er een op zijn badmuts.

Foto: ©️Mykola Swarnyk
CC BY-SA 3.0

De enige ijsvogelsoort die voorkomt in Canada. Als je een ijsvogel ziet, weet je dus meteen welke het is.

Deze vrij grote specht (lengte 40 cm) lijkt een aerodynamische helm te dragen, maar ik heb geen idee of dat de reden is van zijn naam.

Foto: ©️Joshlaymon
CC BY-SA 3.0

Bij de meeste vogelsoorten is het mannetje mooier, maar bij de grote zaagbek vind ik het vrouwtje er beter uitzien. Op de foto dus laatstgenoemde.

Foto: ©️Bengt Nyman
CC BY-SA 2.0

Als deze gors de zwart‑witte strepen op zijn kop niet had, zou hij een vrij onopvallend beestje zijn. Het petje doet wonderen.

Foto: ©️Wolfgang Wander
CC BY-SA 3.0

Dit is hem dan, de nationale vogel van Canada. Eigenlijk won deze vogel de verkiezingen, maar de taigagaai ging met de eer aan de haal.

Als je ze ziet is het duidelijk waaraan ze hun naam te danken hebben; ze lopen langs oevers op het Amerikaanse continent.

De populatie van deze scholekster wordt geschat op 8.900 tot 11.000 exemplaren, maar de soort wordt officieel niet als bedreigd gezien. Hoe weinig moeten er overblijven voordat dat wel zo is?

Foto: ©️Mike Baird
CC BY 2.0

Het lijken net duiven, maar het zijn zeevogels. Alleen tijdens het broedseizoen zijn ze zwart en wit gekleurd met rode poten, daarbuiten zijn ze minder opvallend en de veren grauwwit.

Foto: ©️Eliezg
CC BY 3.0

In het oosten van Noord‑Amerika heeft deze specht gele veren aan de onderzijde van staart en vleugels, in het westen oranje. Ik zag laatstgenoemde variant, waarmee ik meteen mijn locatie verklap.

Goed kapsel, was het eerste dat ik dacht toen ik hem zag. En mooie blauwe kleuren.

Op een snikhete dag in Kelowna kwam plots een hele familie voorbij gewandeld, trots liepen ze achter hun pluim aan.

Bij een grijze notenkraker heb ik me altijd iets heel anders voorgesteld dan een vogel. In de herfst verstopt de grijze notenkraker meer dan twintigduizend pitten onder de grond. Die worden verspreid over honderden locaties en een oppervlakte van enkele vierkante kilometers. Een groot deel hiervan vindt hij in de winter terug. Lukt mij niet.

Dit kleine beestje (7,5 tot 9 cm) trekt elk jaar vanuit Midden‑Amerika ruim 3.000 kilometer naar Canada, sommige exemplaren vliegen daarbij rechtstreeks over de Golf van Mexico, een tocht van 850 kilometer. En in het najaar gaan ze weer terug. Dan ben ik nog maar een beginneling met mijn reizen.

Foto: ©️jeffreyw
CC BY 2.0

Zojuist lees ik ergens dat volwassen roodborstkardinalen ongeveer 19 centimeter lang en 46 gram zwaar zijn. Wat voor BMI zou dat opleveren?

Avonddikbek … ik kende tot nu toe alleen het ochtenddikbekgevoel, dat zich meestal voordoet na een gezellige avond.

De populatie van deze soort is de laatste tientallen jaren sterk afgenomen, net als dat ochtendgevoel in de loop der tijd minder vaak voorkomt.

Schijnt in Nederland slechts 44 keer te zijn waargenomen, als zogeheten dwaalgast. Af en toe raakt er eentje de weg kwijt, zo zou je het ook kunnen zeggen.

Foto: ©️Frank Schulenburg
CC BY-SA 4.0

Pelikanen zijn veel groter dan ik dacht, van snavel tot staart kunnen ze 1,80 meter worden en ze hebben een spanwijdte tot wel 3 meter.

Geel begrijp ik wel, maar troepiaal vind ik raar klinken. Als ik vogelnamenbedenker was geweest, had ik wel iets beters verzonnen. (Oplettende lezers moet deze tekst bekend voorkomen, hij is al eens eerder gebruikt op deze pagina.)

Een vogel met een lichtblauwe snavel had ik nog nooit eerder gezien, maar die leegte is nu gevuld. Alleen in het broedseizoen heeft de snavel die kleur.

In het Amerikaanse plaatsje Othello organiseert men jaarlijks het Othello Sandhill Crane Festival. Met lezingen en excursies viert men in het voorjaar de terugkeer van de Canadese kraanvogel naar de regio. Liefhebbers?

Er heeft in Canada een jarenlange controverse bestaan over welke vogel de nationale vogel moest worden. De ijsduiker kreeg de meeste stemmen, maar uiteindelijk werd een andere vogel tot winnaar uitgeroepen. Gebeurt wel vaker bij verkiezingen.

Bems: “De mandarijneend had moeten winnen.”

De zonnige dag waarop ik hem tegenkwam, was de blauwe gaai met zijn opvallende verenkleed makkelijk te herkennen. De volgende dag zag ik iemand met blauw haar, dat ook de aandacht trok, maar toch minder mooi was.

De zeearend maakt indruk als je hem in het echt ziet. Het gebeurde in Witless Bay op de dag dat ik ook de papegaaiduiker zag, dus ik kon mijn geluk niet op.

De papegaaiduiker is zo’n beestje dat ook de niet‑vogelaars doet smelten. In Witless Bay bevindt zich met 260 duizend broedparen de grootste kolonie van Noord‑Amerika, ik durf dus te beweren dat ik er meer dan eentje heb gezien.

De naam jan‑van‑gent heb ik nooit begrepen, maar het is wel een mooie vogel. Net als bij Bems, de naam heb ik nooit begrepen, maar het is wel een mooie mandarijn.

Bems: “Hou je bek. Je bent zelf een mandarijn.”

De zeekoet lijkt op een pinguïn, maar kan ook vliegen. En zwemmen, vooral onder water is hij wendbaar en snel.

Glans begrijp ik wel, maar troepiaal vind ik raar klinken. Als ik vogelnamenbedenker was geweest, had ik wel iets beters verzonnen.

Foto: ©️Dick Daniels, http://theworldbirds.org
CC BY-SA 3.0

Onderaan de rug, net boven de staart heeft de geelstuitzanger nog een geel stukje, dat op deze foto niet te zien is. Maar het verklaart wel de naam.

Foto: ©️Tim Sackton from Somerville, MA
CC BY-SA 2.0

Het exemplaar dat ik zag, zat midden op het asfalt. Ik had alle tijd om stil te staan en het dier vanuit de auto te bekijken, want er was verder geen kip op de weg.

Alhoewel …

Tijdens een busrit van Montreal naar Quebec zag ik de roodkopgier meerdere keren. Zouden er soms veel ongelukken gebeuren op dit traject?, ga je dan denken.

De treurduif kreeg zijn naam in een legende die door een oud indianenvolk verteld werd. En ik maar denken dat het is vanwege de 20 tot 70 miljoen exemplaren die per jaar worden afgeschoten in de VS.

Een epaulet is een schouderversiering die vooral bij uniformen wordt gedragen. Dat woord kende ik nog niet, maar ik begrijp nu wel waaraan het beestje zijn naam dankt.

De eerste nieuwe soort die ik meteen op dag 1 al zag. Maar ja, hij staat dan ook hoog in de lijst met meest voorkomende vogels in Canada.

Deze vogel komt vrij veel voor, heeft een groot verspreidingsgebied en staat daarom niet op de Rode Lijst van bedreigde soorten. De kleur van de staart verandert daar niets aan.

De vink is een hele alledaagse vogel, maar deze variant komt alleen op Madeira voor, leeft in de hoger gelegen delen en is dus duidelijk minder alledaags.

Nog zo’n soort die uniek is voor Madeira, de madeiragoudhaan. Deze lijkt sterk op de vuurgoudhaan, die je ook in Nederland tegen kunt komen.

Foto: ©️Andrew Moon
CC BY-SA 3.0

De naam is vanwege het geluid dat deze gans maakt, niet vanwege het gedrag. Om te overwinteren trekken rotganzen vanuit Siberië naar onder andere het Waddengebied, vandaar dat ik ze tegen het lijf liep.

Foto: ©️Andreas Trepte, www.avi-fauna.info
CC BY-SA 2.5

Er zijn heel wat straten vernoemd naar deze vogel, maar ik had nog nooit een wulp in het echt gezien. Toen ik hem vroeg naar zijn postcode, vloog hij weg.

Deze vogel mist de achterste teen die veel andere soorten wel hebben, vandaar de naam. Desondanks trekken ze regelmatig een kort sprintje over het strand.

Dit vogeltje hoopte en verwachtte ik te zien, en dat is gelukt. Hele groepen, in de sneeuw zoekend naar voedsel en voortdurend zwart-wit opfladderend.

Je ziet ze nogal veel in IJsland en ze lijken op meeuwen, maar dan net iets anders. Vooral de uiteindes van de vleugels. Hele rotswanden in de buurt van de kust zitten vol met stormvogels.

Foto: ©️Andreas Trepte, www.avi-fauna.info
CC BY-SA 2.5

Ze liepen met zijn tweeën inderdaad over stenen toen ik ze zag, maar dat kan toeval geweest zijn. In vlucht waren de opvallend witte rug- en vleugelstrepen goed te zien.

Om eerlijk te zijn vind ik dit niet zo’n mooie vogel om te zien, al valt het op deze foto wel mee. Maar ja, hij telt wel als nieuwe soort.

Van deze vogel bestaan diverse subsoorten, bijvoorbeeld een IJslandse en een Groenlandse variant, die zich ook nog eens niet per se aan die landsgrenzen houden. Welke ik gezien heb durf ik dus niet te zeggen, maar het was in elk geval een barmsijs.

Foto: ©️Cephas
CC BY-SA 3.0

De witte en de gele variant van de kwikstaart heb ik al vaak genoeg gezien, maar de grote gele nog niet. Nu dus wel. Wereldwijd zijn er echter dertien verschillende kwikstaarten, dus ik ben nog wel even zoet.

Het is zover, mijn eerste nieuwe soort. Niet zo’n kunst, want in Duitsland komen grote populaties voor, maar voor mij is de reis nu echt begonnen. Nee wacht, dat was na mijn eerste biertje al.

Oké, nog geen vogel gezien, maar wel een restaurant waar de binnenplaats volhangt met vogelhuisjes: Schiller Bräu in München.