De nieuwe luchthaven van Istanbul is groot, niet alleen wat betreft passagiersaantallen, maar ook als het gaat om oppervlakte. Dat is te merken, want na de landing rijdt het toestel nog bijna 25 minuten voor het stilhoudt bij de gate. Om vervolgens langs de douane te komen, mijn bagage op te halen en de aankomsthal te verlaten, ben ik ruim een half uur onderweg, de wachttijd bij de paspoortcontrole en de lopende band met koffers niet meegeteld. En er bestaan uitbreidingsplannen voor de luchthaven.
Het tijdsverschil met Nederland is twee uur en de vlucht heeft een uur vertraging. Buiten is het al donker en ik heb na mijn wandeling door de aankomsthal geen zin meer om met het openbaar vervoer de stad te bereiken, ik neem wel een taxi. Die is gelukkig snel geregeld.
Veilig rit
De chauffeur rijdt met 130 kilometer per uur over de snelweg, terwijl hij een stoere schietfilm kijkt op een scherm in het dashboard en tussendoor berichten verstuurt met zijn telefoon. De veiligheidsgordel achterin sluit niet en biedt in geval van ongelukken dus geen bescherming. Toch voel ik me geen moment onveilig, want als hij niet appt, gebruikt de bestuurder met zijn vrije hand een tasbih, een islamitisch gebedssnoer, wat natuurlijk een goede afloop van de rit garandeert.
Mijn hotel is vlakbij de Hagia Sophia, ooit de grootste kathedraal ter wereld, tegenwoordig een aardig omvangrijke moskee. (Die in Oman is vele malen groter bijvoorbeeld.) Het gebouw staat geheel in de steigers, de toegangsprijs vind ik hoog, het regent en bij de kassa staat een lange rij, maar na een korte aarzeling sluit ik aan. Sneller dan verwacht sta ik voor het loket, waar de verkoper zegt dat er binnen ook verbouwingen gaande zijn en er daarom weinig te zien is. Voor mij is dit reden genoeg om de voornaamste bezienswaardigheid van Istanbul over te slaan en de verderop gelegen en eveneens mooie Sultan Ahmetmoskee (gratis) te bekijken.
Tunnel
Als ik een dag later de Grote Bazaar van Istanbul bezoek, valt ook deze attractie tegen. Het oude gebouw met de gebogen plafonds en de vele gangen is authentiek en vind ik prachtig, de koopwaar die overal staat uitgestald is duidelijk anders en puur gericht op toerisme. Voor haar: blinkende sierraden, designertasjes met grote merknamen, dito zonnebrillen en geurtjes. Voor hem: hippe merkkleding, dure precisie-uurwerken en voetbalshirts. Daartussenin opvallend veel souvenirwinkels en wisselkantoortjes voor vreemde valuta.
De metrorit met de zogenaamde Marmaray die ik maak als ik de stad verlaat, vind ik geen tegenvaller. De metrolijn loopt via een spoortunnel onder de Bosporus door en verbindt het Europese en Aziatische deel van Istanbul met elkaar. Een rit van drie kwartier brengt mij door de tunnel en via allerlei buitenwijken bij een station, waar ik een hogesnelheidstrein naar Ankara neem. De treinreis richting hoofdstad is comfortabel en het valt me op hoe aangenaam rustig het blijft in de coupés waar alle zitplaatsen bezet zijn.
Asperges
Na een tussenstop in Ankara reis ik naar Göreme in Cappadocië, een streek met mooie landschappen en bijzondere rotspartijen. Vroeg in de ochtend stijgen er grote aantallen luchtballonnen op, wat zorgt voor een kleurrijke en bijna feestelijke aanblik boven de geelbruine omgeving. Wanneer ik ruim voor het ontbijt op een uitzichtpunt sta, is er echter geen ballon te bekennen, want het waait te hard. Geen probleem, want morgen en overmorgen zijn er nieuwe kansen.
Na het ontbijt maak ik een wandeling door Love Valley, een gebied met eigenaardige steenpilaren, waarvan de vorm doet denken aan asperges. In de vallei kom ik niet veel andere wandelaars tegen, een verademing vergeleken met de toeristische hectiek van Göreme. Daarom maak ik in de middag een tweede wandeling, nu door Rose Valley. Hier geen versteende reuzenasperges, maar de uitzichten en rotsvormen zijn er niet minder om.
Op dag twee zijn er wederom geen luchtballonnen, nu vanwege regen en wind. Als ik op dag drie vertrek is het buiten mooi en helder, maar ook koud met iets te veel wind, waardoor ik Göreme ballonloos verlaat.
Zwerfafval
Vanaf Turkije reis ik naar Doha in Qatar, een prettige stad met fraaie architectuur en zonder zwerfafval. De straten zijn overal brandschoon en op verschillende plekken in de stad zijn modern vormgegeven gebouwen te zien, zoals het Museum voor Islamitische Kunst, het Nationaal Museum van Qatar en de Education City Moskee.
De plaatselijke bazaar Souq Waqif komt op mij veel echter over dan die in Istanbul, er worden bijvoorbeeld tuinslangen en kinderfietsen verkocht, niet het soort producten dat toeristen doorgaans meenemen als souvenir. Ook worden er siervogels verkocht. Veel siervogels. In kleine kooitjes bijeen gepropt zie ik allerlei exotische soorten, waarvan ik sommige ooit tijdens mijn reizen in het wild gezien heb. Kennelijk is er ruime klandizie voor gekooide vogels, iets dat ik niet begrijp.
Port betaald
Omdat ik toch al in de buurt ben, ga ik naar Manama, de hoofdstad van Bahrein. Ooit had ik postzegels afkomstig uit Manama, ze waren groot en er stonden hemellichamen en ruimtevaartuigen op afgebeeld, wat veel indruk op me maakte. De zegels waren echter niet afkomstig uit Bahrein, maar uit een ander Manama, een exclave van het emiraat Ajman dat in de Verenigde Arabische Emiraten ligt. Daar kan ik dan in de toekomst nog eens een kijkje gaan nemen, maar niet nu, want Maleisië is mijn volgende bestemming.
