Hoe ze het precies klaarspelen weet ik niet, maar Omaanse mannen dragen 24/7 hagelwitte en strak gestreken gewaden, die er zo piekfijn uitzien dat ze niet zouden misstaan in een wasmiddelreclame. Omo. Oman. Een ervaren marketeer moet hier iets van kunnen maken, zou je zeggen.
De Omaanse hoofdstad Muscat oogt netjes en is ruim opgezet, met overwegend witte gebouwen. Zonder gekheid, de witte stad Udaipur in India valt erbij in het niet. De voornaamste bezienswaardigheid is de Sultan Qaboes‑moskee, die sinds 2001 in gebruik is en met een oppervlakte van 40.000 m² de grootste moskee van Oman is.
Voor de bouw is 300.000 ton zandsteen gebruikt, de grootste gebedsruimte is vierkant en heeft een oppervlakte van ruim 5.500 m². Ontwerp en inrichting zijn indrukwekkend, binnen hangt een kroonluchter van een formaat zoals ik dat nog nooit gezien heb. Je zou het geheel een megalomaan bouwproject van een sultan kunnen noemen, maar gezien de inkomsten uit de (inmiddels slinkende) oliereserves van Oman was er in 2001 kennelijk nog geld genoeg voor een paar vierkante meters extra.
Grot
De volgende plaats waar ik naartoe reis is Sur, dat ik vooral een langgerekte stad vind waar overal bedrijfspanden, restaurants, autodealers, hotels en winkels door elkaar staan. Ik ben er dan ook niet voor de plaats zelf, maar voor het nabij gelegen Wadi Shab, een oase met drie turqoise poelen in een kloof tussen de rotsen. Je kunt er zwemmen en bij de laatste poel is er een mogelijkheid om via het water een grot met een waterval in te gaan.
Voor je er bent, moet je eerst een stuk wandelen. Om hitte en drukte voor te zijn ga ik vroeg op pad en na 45 minuten ben ik bij de tweede poel, waar ik het water inga. Op datzelfde moment komen vanaf de andere kant ogenschijnlijk uit het niets twee mensen aanzwemmen. Als ik vraag of de grot hier ver vandaan is en hoe makkelijk deze te bereiken is, reageren ze enthousiast en vertellen dat de grot dichtbij en vooral geweldig is.
Touw
En dat klopt, na een stukje zwemmen, lopen en nog een keer zwemmen, zie ik een driehoek in de rotsen, die mogelijk de ingang is. Als ik er ben, hoor ik stemmen en niet lang daarna komen er twee mensen door de kleine opening naar buiten. Wederom enthousiasme, Wadi Shab is overduidelijk een populaire attractie in Oman.
Watertrappelend en mezelf met de vingertoppen vasthoudend aan een richel, schuif ik door een tunneltje de grot in, mijn hoofd past precies door de opening. Binnen is er een kleine waterval en een stuk touw, waar je aan kunt hangen om even uit te rusten in het diepe water. Dat valt echter niet mee, want door de waterval ontstaat er een stroming die voortdurend aan je benen trekt. Ik verlaat de grot daarom na een kort maar krachtig bezoek, binnen is het inderdaad geweldig.
Woestijn
Over een strakke driebaansweg met weinig ander verkeer rij ik naar Bidiya, onderweg blijkt tanken in Oman spotgoedkoop te zijn. De plaats Bidiya is het toegangsoord tot de Wahiba Sands, een woestijngebied waar je tussen de zandduinen kunt overnachten. Overdag kijk je uit over de duinen, ’s avonds is de zonsondergang prachtig en ’s nachts zijn er veel sterren. Het tentenkamp waar ik verblijf biedt naast een slaapplek ook een douche, een avondmaal en een ontbijt, dus zo heel gewaagd is dit uitstapje nou ook weer niet.
China
Mijn laatste stop voor ik terugga naar Muscat is Nizwa, een van de oudste steden van Oman. Het historische centrum van Nizwa is dusdanig opgeknapt en gerestaureerd, dat het overkomt als een nieuwbouwproject in eeuwenoude stijl, ik vind het onecht en daarmee niet interessant. Er zijn veel toeristen van het type dat uit een bus stapt, achter een vlaggetje aanloopt en dan de bus weer instapt.
Als ik koffie drink op een klein terras onder een boom, ontmoet ik een enthousiast jong stel uit China. Ze spreken goed Engels en vragen me van alles over Europa en vooral Nederland. Ik krijg zelfs hun telefoonnummers, mocht ik ooit naar China willen komen. Het is een bijzondere kennismaking, want volgens mij heb ik buiten een Chin. Ind. Rest. nog nooit een Chinees gesproken. En dat in Oman.
