De meeste plaatsen in Ierland kleuren aardig rood als je in Google Maps zoekt op kroegen, maar het is niet het land met de meeste cafés per inwoner (Slowakije en Hongarije gaan Ierland voor). Wel zitten de kroegen er altijd vol. Dus: eerstvolgende stapavond in Dublin. Wie gaat er mee?
Een van de dingen die ik in de hoofdstad graag wil zien is de bibliotheek van Trinity College, de universiteit van Dublin. De bibliotheek stamt uit 1592 en wordt daarom ook wel the Old Library genoemd. Met name een bezoek aan the Long Room, een lange en prachtige zaal met een grote collectie zeer oude boeken, heeft mijn interesse.
Maar helaas, de meeste boeken zijn tijdelijk verwijderd voor behoud/onderhoud (hoe noem je dat bij boeken?) en ik vind het zonde van de toegangsprijs om naar lege planken te gaan kijken. Het alternatief is Marsh’s Library, dat in kleinschalige vorm iets vergelijkbaars biedt, maar laten ze daar nou dicht zijn op maandag.
OV
Dinsdagochtend verlaat ik Dublin en als ik bij de bushalte sta, passeren in het eventjes dat ik er wacht zeventien stadsbussen, plus drie dubbeldekkers met als eindbestemming ‘Sorry, geen dienst’. Het wekt niet de indruk dat het ov in Dublin efficiënt in elkaar steekt.
Desondanks levert het stadsvervoer me keurig netjes af op het vliegveld, waar ik een huurauto afhaal, die me naar plaatsen in Ierland kan brengen die met het ov onbereikbaar zijn.
Omweg (1)
Zo wil ik onderweg een wandeltocht maken in Wicklow Mountains National Park, maar vanwege de regen en harde wind blijft het bij een autorit over de smalle en slingerende weggetjes die me over een hoog punt van het park leiden, op zich al een belevenis.
Na een comfortabele overnachting vervolg ik mijn weg via een plaatsje dat ik alleen maar bezoek vanwege de naam: Hollywood. Er blijkt een leuk koffietentje te zitten waar ik aanleg voor een cappuccino, dan is de omweg niet voor niets geweest. Op de toonbank staan enkele imposante stukken taart uitgestald, die ik tegen mijn gewoonte in weet te weerstaan, een prestatie waar ik nog altijd trots op ben.
Omweg (2)
De volgende accommodatie ligt op een afgelegen locatie zonder plaatsnaam en is gevestigd in een schuur van 300 jaar oud. De plek is echt fantastisch met dikke muren van oude keien, een houten balkenplafond en (gek genoeg) een zeer moderne badkamer. Omdat het weer de volgende dag wel meewerkt, maak ik een wandeling naar de top van de 721 meter hoge Slievenamon. Boven staat een koude wind, maar het uitzicht is de moeite waard.
Met flinke regen op het dak en een lichte spierpijn in mijn bovenbenen verlaat ik een dag later de schuur en reis verder in zuidelijke richting. Opnieuw maak ik een omweg waarbij het me puur om de plaatsnamen gaat: Tipperary en Limerick. In eerstgenoemde stop ik voor een kop koffie, die ik samen met een caramel shortbread in recordtijd naar binnen werk, een prestatie waar ik nog altijd trots op ben.
Feest
Het blijft de hele dag regenen, wat eigenlijk niet uitmaakt, want ik zit toch in de auto voor een lange rit naar Kenmare, dat op een schiereiland in het zuidwesten van Ierland ligt. Vanaf daar wil ik de zogeheten Ring of Kerry rijden, onderdeel van de Wild Atlantic Way, een route langs de westkust van Ierland.
De laatste 30 kilometer van de lange en verregende autorit blijkt een feest om te rijden. De route glooit en slingert door bossen, over bergen en langs uitzichten, de herfsttinten, de laaghangende bewolking en de avondschemer maken het alleen maar mooier. Ierland in november is zo gek nog niet.
Beroemdheden
Met een (vast wel te raden) liedje van Johnny Cash in mijn hoofd begin ik aan de Ring of Kerry. Ik ben bijna een dag onderweg vanwege alle tussenstops met fantastische uitzichten en de ongeplande afslagen die ik neem zonder te weten waar ik uitkom.
In het plaatsje Waterville parkeer ik de auto om een broodje te eten en het standbeeld van Charlie Chaplin te bekijken (de Chaplins gingen graag op vakantie naar Waterville), als ik word aangesproken door twee vrouwen. Of ik weet dat verderop nog een beeld staat, van een beroemde voetballer nog wel, die hier geboren is, en dat daar aan de overkant een pub is waar hij weleens kwam. Mij zegt de naam Mick O’Dwyer niets.
De Ring of Kerry gaat verder via onder meer Cahersiveen, misschien wel de enige plaats buiten Nederland met een naam die eindigt op veen. Wanneer ik uiteindelijk de auto parkeer voor het pension waar ik verblijf, is het al donker. Geslaagde dag.
Dingle
Na een dag met een wandel- en klauterpartij in Killarney National Park (geen spierpijn!) staat er nog een stuk van de Wild Atlantic Way op het programma, dit keer op het Dingle schiereiland.
De route is korter dan die van eergisteren en het weer is perfect met een strakke blauwe lucht en nauwelijks wind. Opnieuw een dag waarover je me niet hoort klagen. Ierland in november is zo gek nog niet.
Stappen
De Wild Atlantic Way loopt verder via de Kliffen van Moher tot het uiterste noorden van Ierland, maar eindigt voor mij in Galway. Vanaf daar reis ik terug naar Dublin. Galway blijkt een gezellige stad waar het bruist van de kroegen en muziek, de locatie van de eerder genoemde stapavond kan dus nog wijzigen.
Kathedraal
Mijn laatste verblijf in Ierland is in de buurt van Brú na Bóinne, een monumentaal complex met enkele grafheuvels en gebedsruimtes die stammen uit 3.500 voor onze jaartelling.
De bekendste van de monumenten is Newgrange, dat van 1962 tot 1975 werd uitgegraven en gerestaureerd. In de heuvel bevindt zich een gang die leidt naar een kleine ruimte waarvan de indeling duidelijk lijkt op die van een kathedraal, terwijl deze plek al veel ouder is dan het christendom.
Bovenin het vertrek bevindt zich een koepel gemaakt van keien, die ondanks zijn eenvoud een bijzonder bouwsel is. Zowel de Egyptenaren, de oude Grieken, de Azteken als de Inca’s slaagden er niet in om koepels te bouwen, de Romeinen waren de eersten die deze bouwtechniek onder de knie kregen. De versie in Newgrange is echter ouder dan deze beschavingen én is na 5.000 jaar nog altijd intact en lekt niet. In de prehistorie werd zo te zien strak kitwerk geleverd.
Tunnel
Per veerboot verlaat ik Ierland om via Wales door Engeland te treinen. De belangrijkste tussenstop is Stonehenge, nog zo’n uniek momument van enkele duizenden jaren oud. Na een weekje Engeland keer ik in de trein en door de kanaaltunnel terug naar Nederland.
