In China tref ik veel vriendelijke en behulpzame mensen, waardoor ik me realiseer dat ik altijd de onbewuste verwachting heb gehad dat Chinezen afstandelijk zijn. Maar ik leer snel bij. Als ik iemand de weg vraag, blijkt die persoon nauwelijks Engels te kunnen (en ik spreek geen woord Chinees), maar hij neemt wel de moeite om me naar iemand toe te brengen die me verder kan helpen. Die persoon, zijn internetverbinding en ik vinden wat we zoeken en vervolgens loopt de man een stuk met me mee om me de juiste route aan te wijzen.
De nieuwe luchthaven van Istanbul is groot, niet alleen wat betreft passagiersaantallen, maar ook als het gaat om oppervlakte. Dat is te merken, want na de landing rijdt het toestel nog bijna 25 minuten voor het stilhoudt bij de gate. Om vervolgens langs de douane te komen, mijn bagage op te halen en de aankomsthal te verlaten, ben ik ruim een half uur onderweg, de wachttijd bij de paspoortcontrole en de lopende band met koffers niet meegeteld. En er bestaan uitbreidingsplannen voor de luchthaven.
Toen ik eind vorige eeuw na een rondreis van een jaar terugkwam uit Australië, vroegen meerdere mensen wat het mooiste was dat ik gezien had in die twaalf maanden. Daar kon ik geen antwoord op geven, want Australië is zo divers en ik had zoveel plekken bezocht, dat het moeilijk was om daar een winnaar uit te selecteren. Als je me dezelfde vraag nu opnieuw stelt, weet ik het meteen: Tasmanië is het mooiste dat ik heb gezien aan de andere kant van de wereld. En Tasmanië is het enige deel van Australië waar ik destijds niet geweest ben.
Peru is het volgende land dat ik aandoe in mijn reis door Zuid-Amerika. Een lange busrit eindigt in Cuzco, ooit de hoofdstad van het Incarijk en tegenwoordig hoofdstad van de gelijknamige regio. De plaats wordt vooral bezocht vanwege de oude binnenstad en nog meer vanwege de nabijheid van Machu Picchu, dé toeristische trekpleister van Peru.
De bus van Oslo naar Göteborg is comfortabel en niet uitverkocht, wat de rit aangenaam maakt. De Zweedse aankomstplaats blijkt een veel leukere stad dan gedacht, terwijl ik er alleen maar naartoe ben gegaan om een fabriek te bezoeken. Maar wat zeg je nou Bart, een fabriek bezoeken? Je hebt toch niet gesolliciteerd?
Oslo is een rustige en netjes aangeharkte stad. Het is er prachtig voorjaarsweer en ik zie overal woorden die ik nooit eerder heb gezien, maar meteen begrijp. Stasjon, garasje, bakeri, bibliotek, resepsjon, politi. In en rondom het centrum is veel te beleven en ik verheug me erop om meer van Noorwegen te zien.
Vraag me niet waarom, maar op de een of andere manier had ik altijd het idee dat Cambodja een wat minder ontwikkeld en armoedig land zou zijn. Als ik aankom in Siem Reap blijkt dat niet het geval. De stad is modern, oogt netjes, de inwoners zijn vriendelijk en ik ben aangenaam verrast als ik naast een drukke weg een fietspad zie liggen. Het verschil met de buurlanden waar ik hiervoor was, is eenvoudig aan te geven: in Thailand dragen sommige scooterrijders een helm, in Laos doet geen mens dat en in Cambodja bijna iedereen.
Een strand midden in Canada, je zou het niet verwachten. Manitou Beach ligt ver verwijderd van de kust, aan een langwerpig meer met een hoog gehalte aan zouten, vergelijkbaar met de Dode Zee. Het kleine strand oogt aangelegd en is dat waarschijnlijk ook, er zijn mensen, er is zon, er is schaduw, en ik beleef er een ontspannen middag. De temperatuur van het water valt me reuze mee en de slok die ik drijvend op mijn rug binnenkrijg proef ik ‘s avonds nog.
Newfoundland is bijna tien keer zo groot als Nederland. Van oost naar west rijden duurt dus wel even, niet alleen vanwege de afstand maar ook doordat op sommige routes het wegdek te wensen overlaat. Gelukkig is er onderweg veel te zien en ben ik er tegelijkertijd in geslaagd de ontbrekende stukken asfalt te ontwijken.
Een vaak vergeten minpunt van een vliegreis is het praatje van de gezagvoerder. Over het weer op je bestemming, het tijdsverschil met Nederland en vooral hoe dankbaar hij is dat je bij hem aan boord zit. Teksten waar geen mens op zit te wachten. Dus: luchtvaartmaatschappijen aller landen, alstublieft, schaf dit af. De overdaad aan overbodige informatie overtreft alle overige ergernissen tijdens een vlucht. Kappen! Nu!