Een strand midden in Canada, je zou het niet verwachten. Manitou Beach ligt ver verwijderd van de kust, aan een langwerpig meer met een hoog gehalte aan zouten, vergelijkbaar met de Dode Zee. Het kleine strand oogt aangelegd en is dat waarschijnlijk ook, er zijn mensen, er is zon, er is schaduw, en ik beleef er een ontspannen middag. De temperatuur van het water valt me reuze mee en de slok die ik drijvend op mijn rug binnenkrijg proef ik ‘s avonds nog.
De lange treinreis naar Zagreb gaat deels per hogesnelheidslijn en deels per slaaptrein. Daardoor arriveer ik voor mijn gevoel sneller dan verwacht in de hoofdstad van Kroatië, die een moderne en ontspannen eerste indruk maakt. Het kamertje dat ik gehuurd heb ligt op ruime loopafstand van het station, maar met het mooie, koude weer is dat niet zo erg. En wat een humor trouwens, de titel van dit stuk.
Als je in november naar IJsland gaat, kun je mazzel hebben. Overdag tref je mooi winterweer en ’s avonds zie je het noorderlicht. Of je hebt pech en krijgt te maken met sneeuwval, gure wind en slecht zicht. Ik had dat laatste.
In Griekenland hebben de badkamers als nadeel dat je het toiletpapier na gebruik in een meestal veel te klein emmertje moet doen. Maar het kan ook gebeuren dat je tijdens het douchen een prachtig uitzicht hebt.