Ze liep voor me en praatte nogal veel, op het irritante af, maar er was geen mogelijkheid haar te passeren. Ik kreeg dus hele verhalen te horen terwijl we langzaam tegen het steile bergpad opliepen, pogingen haar te negeren veranderden daar niets aan. Ze gaf les, wat ze graag deed, en over een kleine tien jaar ging ze met pensioen. Maar daarna wilde ze doorgaan met lesgeven en ze droomde ervan om dat in het buitenland te doen, op verschillende plaatsen en in andere culturen. Dat leek haar toch zó fantastisch.

Het is in de westerse wereld de norm om bezig te zijn. Bij voorkeur met iets zichtbaars, een activiteit die te benoemen is en die een meetbaar resultaat geeft. In een comfortabele stoel zitten en ontspannen rondkijken kan je daarom de opmerking “zit je daar weer niks te doen” opleveren. Je vrije zaterdagmiddag doorbrengen in een winkelcentrum wordt daarentegen heel anders beoordeeld.

Grote doelstellingen en ambities nastreven vind ik een zeer onaantrekkelijke manier van leven. Ik ben graag bezig met kleine dingen, zonder pretenties, gewone bezigheden waar geen prestatie achter zit en die geen status hebben. Er bestaat voor mij geen grotere vrijheid dan op die manier in mijn eigen wereldje mijn eigen gang te gaan. Dan ben ik volledig mezelf en dat maakt me zielsgelukkig.