Een vaak vergeten minpunt van een vliegreis is het praatje van de gezagvoerder. Over het weer op je bestemming, het tijdsverschil met Nederland en vooral hoe dankbaar hij is dat je bij hem aan boord zit. Teksten waar geen mens op zit te wachten. Dus: luchtvaartmaatschappijen aller landen, alstublieft, schaf dit af. De overdaad aan overbodige informatie overtreft alle overige ergernissen tijdens een vlucht. Kappen! Nu!
Deze inleiding ligt al gereed voordat ik vertrek, maar mijn vlijt blijkt voorbarig. De gezagvoerder van Air Canada houdt namelijk zijn waffel! Wát een verademing, daar kunnen andere maatschappijen nog veel van leren. Daarom blijft mijn eerdere oproep onverminderd van kracht. Kappen! Nu!
Na de landing in Toronto verwacht ik dat ik een stempel in mijn paspoort krijg en vervolgens Canada in mag. Alle benodigde documenten heb ik namelijk van tevoren ingediend en zijn goedgekeurd. De man achter de balie vindt het echter vreemd dat ik bijna zes maanden ga rondtrekken en ik de reis nog niet volledig uitgestippeld en geboekt heb. Mijn verweer dat ik al vaker en met succes op deze manier gereisd heb, overtuigt hem niet. Ik word doorverwezen naar een andere balie.
Duurt láááng
Daar schiet het niet op en nadat ik een dik uur in de rij sta, stuurt iemand in uniform mij naar een andere balie en kan ik opnieuw achter aansluiten. Als ik bijna aan de beurt ben, gebeurt hetzelfde zonder vermelding van reden nog een keer. Die laatste rij is gelukkig kort, de douanier heeft een goed humeur en ik heb alle tijd gehad om de juiste onderbouwing van mijn reisaanpak in te studeren. En ziedaar, het stempeltje is gezet!
De grootte van Toronto is enigszins overweldigend, maar na een gratis busreis – met pas betalen is geen optie en contanten heb ik niet op zak – kom ik vrij vlot op de plaats van bestemming aan. Mijn verblijf is een eenvoudige, maar nette kamer in Chinatown, met slapen en eten zit het dus goed de komende dagen. Ook in de verdere omgeving van deze buurt is er genoeg te zien en doen. Restaurantjes, parken met een en al vogelsoorten die ik nog niet ken, mooie winkeltjes, hippe koffietenten, noem maar op. Bart vermaakt zich wel.
| Wat mij opvalt in Canada |
|---|
|
Ongedierte
De volgende stop is Ottawa, de hoofdstad, waar ik onder meer Parliament Hill bezoek. Maar het voornaamste dat ik hier meekrijg is van een heel andere orde: bedwants, een insect dat leeft van bloed van onder andere mensen en dat zich graag in en rond een bed ophoudt. Mijn slaapplaats in Ottawa is zo’n bed.
Een bedwants bijt vaak meerdere keren op ongeveer dezelfde plek, waardoor een patroon ontstaat. Ik heb vier jeukende, rode bulten op mijn achterste, keurig in een rijtje, twee links en twee rechts. Wanneer ik het geheel eens kritisch in de spiegel bekijk, is er geen twijfel mogelijk: de dienstdoende wants heeft een meesterwerkje achtergelaten.
Sneeuw
Terwijl ik de jeuk probeer te negeren, reis ik per bus naar Montreal, waar het aangenaam voorjaarsweer is. Ideaal om morgen Mount Royal en Old Montreal te bekijken. Als ik de volgende ochtend echter de gordijnen opentrek, sneeuwt het. Van die natte prut ook nog, dus mijn wandeltocht door de stad krijgt een dag uitstel en wordt flink inkort.
De reis gaat verder naar de Franstalige stad Quebec. Het is voor mij de vierde stad op rij en ik spreek amper Frans, waardoor ik er een beetje tegenop zie. Maar het oude centrum van Quebec blijkt een aangename verblijfplaats en bijna iedereen spreekt ook Engels. En als ik vanuit mijn kamer door het raam naar links kijk, zie ik het prachtige Château Frontenac liggen.
Rijden maar
Omdat het tijd is om meer van Canada te zien dan alleen steden, huur ik een auto. Het plan is om vanaf Quebec via New Brunswick een rondje Nova Scotia te doen. Ik ben nu vier dagen onderweg en heb totaal andere landschappen gezien dan in de stad. Wijdse uitzichten, heuvels, andere verkeersborden, bergen, kleine dorpjes, naaldbossen en besneeuwde meren. Ik heb zin in de komende weken!
