De bus van Oslo naar Göteborg is comfortabel en niet uitverkocht, wat de rit aangenaam maakt. De Zweedse aankomstplaats blijkt een veel leukere stad dan gedacht, terwijl ik er alleen maar naartoe ben gegaan om een fabriek te bezoeken. Maar wat zeg je nou Bart, een fabriek bezoeken? Je hebt toch niet gesolliciteerd?
Waar je ook slaapt, wat voor kamertje je ook huurt, er is bijna altijd een föhn te vinden. Zelf heb ik zo’n ding nog nooit gebruikt, maar er is natuurlijk wel een leuke fotoserie van te maken.
Oslo is een rustige en netjes aangeharkte stad. Het is er prachtig voorjaarsweer en ik zie overal woorden die ik nooit eerder heb gezien, maar meteen begrijp. Stasjon, garasje, bakeri, bibliotek, resepsjon, politi. In en rondom het centrum is veel te beleven en ik verheug me erop om meer van Noorwegen te zien.
Vraag me niet waarom, maar op de een of andere manier had ik altijd het idee dat Cambodja een wat minder ontwikkeld en armoedig land zou zijn. Als ik aankom in Siem Reap blijkt dat niet het geval. De stad is modern, oogt netjes, de inwoners zijn vriendelijk en ik ben aangenaam verrast als ik naast een drukke weg een fietspad zie liggen. Het verschil met de buurlanden waar ik hiervoor was, is eenvoudig aan te geven: in Thailand dragen sommige scooterrijders een helm, in Laos doet geen mens dat en in Cambodja bijna iedereen.
Ook de verslaggeving van mijn reis door Azië eindigt met een fotoreportage. Het onderwerp is pick‑ups en al zeg ik het zelf, het heeft een paar alleraardigste kiekjes opgeleverd.
Een tuk-tuk rijdt mij tussen rubberplantages door naar Wat Phu Tok, waar ik over een stelsel van houten paden naar de top wandel van een rotspartij die het midden houdt tussen een berg en een heuvel. Een mooie tocht met prachtige uitzichten en hier en daar een gapende afgrond. Het weer is goed, dus een uur of twee later ben ik bezweet, maar heelhuids weer beneden.
Na het welkomstwoordje en de gebruikelijke veiligheidsinstructies klinkt er een gebed door het vliegtuig. Dat heb ik niet eerder meegemaakt, maar bij Saudia Airlines is het een vast onderdeel van elke vlucht, dat net als de uitleg over hoe een zwemvest op te blazen massaal wordt genegeerd. Ik voel me er niets veiliger of onveiliger door tijdens de vliegtocht naar Thailand.
Rijden in een voertuig van ruim negen meter lang en bijna 3,5 meter breed is makkelijker dan het klinkt. Gewoon wat vaker in de spiegels kijken en de bochten iets ruimer insturen. En in Canada zijn de overige weggebruikers ingesteld op campers in het verkeer, zoals dat in Nederland is met fietsen. Kortom, na de onwennige eerste kilometers voelt het al snel vertrouwd om op pad te zijn met een formaat kampeerbus waarvoor je in je eigen land een speciaal rijbewijs moet hebben.
Een overzicht van alle hartverwarmende teksten die ik tijdens mijn reis tegenkwam. Het nachtlampje met de tekst “Live Laugh Love” dat vanzelf aangaat als het donker wordt is de onbetwiste winnaar. Maar er zitten meerder topstukken tussen, oordeel zelf.
Het record staat op 23 minuten en 48 seconden. Ik heb ruim anderhalf uur nodig voor de Grouse Grind, een parcours dat in 2,5 kilometer via 2.830 traptreden 800 meter stijgt. En bij die treden moet je niet denken aan een mooie, gelijkmatige trap met leuning zoals je die thuis hebt, maar aan onregelmatig geplaatste stenen, planken en balken, met hier en daar een boomwortel. Gelukkig is het verplicht om de gondel terug naar beneden te nemen, want na de klim zit er niet veel kracht meer in mijn benen.