Reisbeperkingen gelden niet voor citrusvruchten. Daarom besloot ik in mijn eentje op pad te gaan om familie en vrienden te bezoeken, de laatste keer moest al zo’n tien jaar geleden zijn. Het was geweldig om iedereen weer te zien, maar ook verrassend om te ontdekken dat de meesten waren blijven hangen in vaste patronen en oude gewoontes. Het lijken net mensen.
Het enthousiasme en de blijdschap bij aankomst waren hartverwarmend. Iedereen had veel te vertellen, oom Royal begon meteen weer over dat voorval met die kameel en tante Clementine hield niet op over het borduren dat ze nog steeds graag deed. Goed om al die verhalen weer te horen, maar toen ik begon over reizen en een blog, werd het even stil. Reizen? Maar je werk dan? Blog? Wat is dat?
Verschil
Tja, probeer dat maar eens uit te leggen aan mandarijnen die hechten aan traditie en die in een boom hangen omdat iedereen dat doet. Je kunt praten wat je wilt, maar van geruchten over een dorpsgenoot die vertrok en in partjes eindigde als garnering op een stuk taart win je het niet. Teksten als “doe iets met je leven” en “conformisme is angst” komen dan niet binnen.
Toen ik echter begon over mijn avonturen en plannen waren de verschillen ineens een stuk kleiner. “Echt waar, kan het in IJsland buiten net zo koud zijn als in een diepvries? Het noorderlicht lijkt me inderdaad geweldig. Andere werelddelen en culturen zien moet een bijzondere ervaring zijn. Mogen we een keer met je mee?”
Drank
Na een weigering van mijn kant om een glas wijn te nemen omdat ik geen sap van andere vruchten drink (verwante soorten uitpersen? Ik peins er niet over), waren we helaas weer terug bij af. “Wat bunt dat veur stadse fratsen?” werd er hier en daar gemopperd. “Zie je wel dat het niet goed voor je is om te vertrekken.”
Ontdaan door deze omslag zocht ik naar een passende reactie. Met de opmerking dat ik er geen moeite mee heb om me vol te laten lopen met melkwhisky en het idee om tegelijkertijd een mooie fles (tax free) uit mijn tas te trekken, kreeg ik gelukkig weer lachende gezichten te zien.
Ook wist ik op het juiste moment het gespreksonderwerp behendig te verplaatsen naar herinneringen aan stapavonden. Die keer dat we verzeild raakten in een vage stripclub waar de schillen werkelijk overal op de grond lagen, terwijl we eigenlijk alleen maar uit eten zouden gaan. Of toen Mineola dacht dat hij die beeldschone citroen heus wel aan de haak kon slaan, maar hij zich net iets te veel moed had ingedronken. De whisky zorgde er vervolgens voor dat de avond ouderwets uit de hand liep. Sommige dingen veranderen gelukkig nooit.
Hmm…
Om uit te brakken besloten we de volgende ochtend een korte wandeling te maken tot buiten het dorp, waar we een prachtig uitzicht hadden over de omgeving en alle boomgaarden. Met zijn allen zaten we naast elkaar en zwegen, ik merkte dat ik er een kalmte in me kwam zoals ik die lang niet meer had meegemaakt. Alles voelde vertrouwd en leek te kloppen. Voor de tweede keer in korte tijd zag ik dat verandering niet altijd goed hoeft te zijn. Ik genoot van de dagen die volgden.
Die gingen snel voorbij en eerder dan je zou willen, was het tijd voor afscheid, dat even hartelijk was als het welkom. Ik beloofde terug te komen en dan Bart mee te nemen.
Zelf ben ik door deze reis anders aan gaan kijken tegen verandering, hopelijk heb ik op mijn beurt anderen aan het denken kunnen zetten over de vraag wat je allemaal kunt doen met je leven. Al is het er maar eentje die op een ochtend wakker wordt en zegt: “Hmm, wacht eens even …”
