De nieuwe luchthaven van Istanbul is groot, niet alleen wat betreft passagiersaantallen, maar ook als het gaat om oppervlakte. Dat is te merken, want na de landing rijdt het toestel nog bijna 25 minuten voor het stilhoudt bij de gate. Om vervolgens langs de douane te komen, mijn bagage op te halen en de aankomsthal te verlaten, ben ik ruim een half uur onderweg, de wachttijd bij de paspoortcontrole en de lopende band met koffers niet meegeteld. En er bestaan uitbreidingsplannen voor de luchthaven.
Toen ik eind vorige eeuw na een rondreis van een jaar terugkwam uit Australië, vroegen meerdere mensen wat het mooiste was dat ik gezien had in die twaalf maanden. Daar kon ik geen antwoord op geven, want Australië is zo divers en ik had zoveel plekken bezocht, dat het moeilijk was om daar een winnaar uit te selecteren. Als je me dezelfde vraag nu opnieuw stelt, weet ik het meteen: Tasmanië is het mooiste dat ik heb gezien aan de andere kant van de wereld. En Tasmanië is het enige deel van Australië waar ik destijds niet geweest ben.
‘Stan’ betekent ‘land’ en er zijn zeven onafhankelijke landen met dit achtervoegsel. Vijf behoorden ooit tot de Sovjet‑Unie. Ik bezoek er vier, te weten Oezbekistan, Tadzjikistan, Turkmenistan en Kirgizië (Kirgistan). En daar is meteen vraag 1 van de kennisquiz: noem de drie andere ‑stans. Nee, ’Verweggistan’ keurt de jury niet goed.
Oslo is een rustige en netjes aangeharkte stad. Het is er prachtig voorjaarsweer en ik zie overal woorden die ik nooit eerder heb gezien, maar meteen begrijp. Stasjon, garasje, bakeri, bibliotek, resepsjon, politi. In en rondom het centrum is veel te beleven en ik verheug me erop om meer van Noorwegen te zien.
Een strand midden in Canada, je zou het niet verwachten. Manitou Beach ligt ver verwijderd van de kust, aan een langwerpig meer met een hoog gehalte aan zouten, vergelijkbaar met de Dode Zee. Het kleine strand oogt aangelegd en is dat waarschijnlijk ook, er zijn mensen, er is zon, er is schaduw, en ik beleef er een ontspannen middag. De temperatuur van het water valt me reuze mee en de slok die ik drijvend op mijn rug binnenkrijg proef ik ‘s avonds nog.
The Canadian is een trein die rijdt over een beroemde route tussen Toronto aan de ene en Vancouver aan de andere kant van Canada. Met name het westelijke deel door the Rockies schijnt spectaculair te zijn vanwege de berglandschappen waar het spoor doorheen loopt. Ik doe het oostelijke deel van Toronto naar Winnipeg, dit traject is met bijna 2.000 kilometer en zo’n 34 uur mijn langste treinreis ooit en grotendeels niet zo bijzonder. Er is een strook bomen weggehaald, er zijn rails neergelegd, klaar.
Newfoundland is bijna tien keer zo groot als Nederland. Van oost naar west rijden duurt dus wel even, niet alleen vanwege de afstand maar ook doordat op sommige routes het wegdek te wensen overlaat. Gelukkig is er onderweg veel te zien en ben ik er tegelijkertijd in geslaagd de ontbrekende stukken asfalt te ontwijken.
In Funchal, de hoofdstad van Madeira, zijn veel stijle en vooral smalle straatjes, zo smal soms dat er niet eens een stoep naast past. Uitkijken dus als je de deur uitgaat, want je staat meteen op straat. En dan heb je er ook nog motorrijders die met veel kabaal en onbesuisd hard voorbij komen scheuren.