Toen ik eind vorige eeuw na een rondreis van een jaar terugkwam uit Australië, vroegen meerdere mensen wat het mooiste was dat ik gezien had in die twaalf maanden. Daar kon ik geen antwoord op geven, want Australië is zo divers en ik had zoveel plekken bezocht, dat het moeilijk was om daar een winnaar uit te selecteren. Als je me dezelfde vraag nu opnieuw stelt, weet ik het meteen: Tasmanië is het mooiste dat ik heb gezien aan de andere kant van de wereld. En Tasmanië is het enige deel van Australië waar ik destijds niet geweest ben.
Peru is het volgende land dat ik aandoe in mijn reis door Zuid-Amerika. Een lange busrit eindigt in Cuzco, ooit de hoofdstad van het Incarijk en tegenwoordig hoofdstad van de gelijknamige regio. De plaats wordt vooral bezocht vanwege de oude binnenstad en nog meer vanwege de nabijheid van Machu Picchu, dé toeristische trekpleister van Peru.
Om eerijk te zijn kan ik niet zo heel veel met een bal, maar gelukkig kun je in de Balkan wel heel veel andere dingen doen. Mijn rondreis gaat van Hongarije naar Roemenië, Bulgarije en vervolgens via Noord-Macedonië naar Albanië. Vijf landen met overeenkomsten en verschillen, maar vooral met duidelijk andere hoofdsteden.
Vraag me niet waarom, maar op de een of andere manier had ik altijd het idee dat Cambodja een wat minder ontwikkeld en armoedig land zou zijn. Als ik aankom in Siem Reap blijkt dat niet het geval. De stad is modern, oogt netjes, de inwoners zijn vriendelijk en ik ben aangenaam verrast als ik naast een drukke weg een fietspad zie liggen. Het verschil met de buurlanden waar ik hiervoor was, is eenvoudig aan te geven: in Thailand dragen sommige scooterrijders een helm, in Laos doet geen mens dat en in Cambodja bijna iedereen.
Newfoundland is bijna tien keer zo groot als Nederland. Van oost naar west rijden duurt dus wel even, niet alleen vanwege de afstand maar ook doordat op sommige routes het wegdek te wensen overlaat. Gelukkig is er onderweg veel te zien en ben ik er tegelijkertijd in geslaagd de ontbrekende stukken asfalt te ontwijken.
De lange treinreis naar Zagreb gaat deels per hogesnelheidslijn en deels per slaaptrein. Daardoor arriveer ik voor mijn gevoel sneller dan verwacht in de hoofdstad van Kroatië, die een moderne en ontspannen eerste indruk maakt. Het kamertje dat ik gehuurd heb ligt op ruime loopafstand van het station, maar met het mooie, koude weer is dat niet zo erg. En wat een humor trouwens, de titel van dit stuk.