Slecht weer met harde wind veroorzaakt veel vertragingen op Schiphol, waardoor ik later die avond mijn aansluitende vlucht van Madrid naar Zuid-Amerika mis. In Spanje is mijn rugzak ook nog zoek, maar na wat rondvragen, ‑bellen en ‑rennen is die weer terecht en word ik midden in de nacht naar een hotel op de luchthaven gebracht. Inclusief nieuw vliegticket en volpension.
Het is zo’n typisch vliegveldhotel met veel kamers, een degelijke inrichting en weinig sfeer. In de buurt is niet veel te doen, de nabijheid van vertrekhallen is het voornaamste argument om er te overnachten. Het nieuwe ticket en mijn kamer zijn op kosten van de luchtvaartmaatschappij, dus ik ben allang blij dat ik kan liggen en mijn spullen nog heb.
Forens
Na een gammele nachtrust en een redelijk ontbijt ga ik Madrid in, mijn vervolgvlucht vertrekt pas laat in de avond, dus er is tijd genoeg om de stad te zien. Tussen vliegveld en stadscentrum rijdt een directe pendelbus en het forenzen gaat daardoor vlot. Het deel van de stad dat ik zie, heeft stijlvolle oude gebouwen en pleinen, maar is ook toeristisch en commercieel. Gelukkig tref ik een gezellig maar onopvallend koffietentje om hiertegen te schuilen.
De nieuwe vlucht richting Zuid-Amerika gaat niet rechtstreeks naar mijn eindbestemming Montevideo in Uruguay, maar via São Paulo in Brazilië, de overstap is anderhalf uur en ik heb nog geen boardingpass voor het tweede deel. Dat kan dus opnieuw spannend worden, mocht er onderweg vertraging zijn. Daarom vraag ik bij het inchecken in Madrid of ik de missende instapkaart hier al kan krijgen. Het antwoord is ja, maar het is een vlucht met een andere maatschappij en de balie zit in vertrekhal 4, waar ik per bus naar toe moet. Ik besluit het te proberen …
Op het moment dat ik bovenstaande alinea’s schrijf, sta ik bij gate 324 in São Paulo en heb ik na alle drukte en onzekerheid van de afgelopen 36 uur plotseling inspiratie. Ik heb de aansluiting gehaald!
Thee
Montevideo vind ik een niet heel bijzondere stad, mijn volgende bestemming Colonia del Sacremento is dat wel. Colonia ligt aan de kust en heeft een centrum dat stamt uit 1680. Dat deel is vrij toeristisch, er komen veel Argentijnen met de veerboot vanaf Buenos Aires deze kant op. Ik maak de overtocht andersom.
In Zuid-Amerika drinkt men maté, een kruidenthee die vooral een gezelschapsdrank is. Ook in Uruguay zie je mannen – zelden vrouwen – over straat lopen met onder hun arm een thermoskan heet water en in hun hand een beker thee met een metalen rietje. Het lijken wel kleine kinderen met een pakje drinken. En ze zeulen het echt overal mee naartoe, ik moet er gewoon om lachen. In de vertrekhal van de veerboot naar Buenos Aires zit ’s morgens een jongeman met zijn theebenodigdheden, zijn vriendin zat naast hem. Dat je met je partner op stap gaat snap ik, maar dat je theesetje ook mee moet …
Bus
In Buenos Aires (dat ‘gunstige winden’ betekent) loop ik vanaf het aankomstpunt van de veerboot naar het adres waar ik een kamer heb geboekt. Halverwege stop ik voor een lunch en ik ben aangenaam verrast als blijkt dat men Engels spreekt en ik met mijn telefoon kan betalen. Ik heb namelijk nog geen Argentijnse contanten op zak.
In Buenos Aires is het druk met veel verkeer en uitlaatgassen, die de naam van de stad weinig eer aan doen. De meeste oude gebouwen zijn in goede staat en het wemelt er van de restaurantjes en koffietenten, maar je ziet ook grijze flatgebouwen en mensen die met niet meer dan een matras en deken op straat leven. Al met al maakt de stad een positieve indruk. En iets anders dat me opvalt: een busrit is er spotgoedkoop en de chauffeurs rijden er als een dolle, ze geven je nauwelijks de tijd om in en uit te stappen.
Aan het eind van de middag kom ik op straat dat stel van de veerboot weer tegen, hij houdt onvermoeibaar zijn thermoskan en beker met rietje vast. En zijn vriendin is nog steeds niet bij hem weg!
Kleurrijk
Van de Argentijnse hoofdstad reis ik naar Salta in het noorden van het land, van waaruit ik twee dagtochten maak. De eerste gaat door de vallei Quebrada de Humahuaca, met bijzondere rotsformaties waar gigantische cactussen groeien. Het belangrijkste van deze dag is voor mij de stop bij Serranía de Hornocal, een bergketen met prachtige kleuren, die zijn ontstaan door een grote variatie aan mineralen in de bodem, zoals ijzer en koper. Hornocal wordt ook wel de berg met veertien kleuren genoemd en al heb ik ze niet nageteld, de aanblik maakt indruk.
Cocabladeren
De tweede tocht is een treinreis met de zogeheten Tren a las Nubes, die tot 4.220 meter stijgt via een van de hoogst gelegen spoorwegen ter wereld. Voor de duidelijkheid, 4.220 meter kan zich meten met de hoogste bergpieken in Europa. Ergens op dat punt gaat de rit over La Polvorilla, een metalen brug waarvan de bouw werd afgerond in 1932, daarna stopt de trein en is er de mogelijkheid om uit te stappen. Buiten is het fris maar niet koud, je bent alleen wat kortademiger dan op zeeniveau.
In de bus op weg naar de trein worden aan wie wil cocabladeren uitgedeeld, die schijnen te helpen tegen hoogteziekte en nee, je wordt er niet high van. Het is in deze contreien een volkomen legaal genotsmiddel. Ik heb geen last van hoogteverschijnselen, maar wil het wel proberen. Ik proef en merk vrij weinig.
Luxe
In Salta neem ik de nachtbus naar Tarija in Bolivia. Openbaar vervoer in Zuid-Amerika heeft een zekere reputatie, maar de bus vertrekt keurig op tijd en is de meest luxe touringcar waarin ik ooit gezeten heb; een dubbeldekker met royale fauteuils die ver achterover kunnen, veel beenruimte bieden en gordijnen rondom hebben. Aan boord is een schoon toilet.
Het nieuwe busstation van Tarija is groot en ligt buiten de stad. Als ik geld wil pinnen om een taxi te nemen, blijkt de automaat buiten werking. Het is ‘s morgens half zes, de informatiebalie is nog leeg. Ik ga zitten zitten en probeer een dutje te doen, want zonder lokale valuta begin ik niks. Daarna kijk ik wel verder.
Taxi
Een uurtje later zie ik buiten enkele taxi’s verschijnen. Ik loop erheen en leg aan de eerste chauffeur die ik tegenkom uit (met behulp van een vertaal app) hoe de situatie is. Daarop vraag ik of hij me naar een pinautomaat kan brengen, dan kan ik hem betalen als hij me vervolgens ook nog naar mijn hostel brengt. Gelukkig stemt hij in.
Mijn eerste indruk van Bolivia als ik niet meer in een ov‑hub zit, maar echt in het land ben: wat geweldig is het hier! Alles is goedkoop, de inwoners zijn vriendelijk en behulpzaam, de smalle straten hebben fraaie gebouwen, het is prachtig weer en er groeien palmbomen. Tegenover mijn verblijf is een overdekte markt met voedselproducten, ik koop een een stuk brood en een vers bereide smoothie met groente en fruit. Ontbijt geregeld voor nul euro.
Nagelschaartje
De Boliviaanse hoofdstad Sucre ligt op en rondom een serie heuvels, heeft veelal witte bebouwing en oogt netjes. De buitenwijken komen zelfs een beetje deftig over. Ook de tweede plaats die ik in Bolivia aandoe is daardoor een prettige ervaring. ‘s Avonds laat neem ik een bus naar Uyuni, een plaats waar bezoekers enkel verblijven vanwege de nabij gelegen Salar de Uyuni, een zoutvlakte van ruim 10.000 km².
Als ik de volgende morgen vroeg aankom in de accommodatie en mijn bagage op het bed neerleg, valt me aan meerdere kleine details op dat mijn rugzak onderweg open is geweest. Na een inspectie van de inhoud blijken een nagelschaartje – ja inderdaad, een nagelschaartje – en een oude koptelefoon gejat. De schade valt dus mee, het voelt alleen vervelend dat er een of andere bunzing met zijn poten aan mijn spullen heeft gezeten. Ik verdenk de bijrijder ervan, want dat is degene die het in- en uitladen van de bagage verzorgde.
Krak
Salar de Uyuni is een topattractie in Zuid-Amerika en als je er bent begrijp je waarom. Het is weergaloos mooi, overdag zie je rondom eindeloze witte vlaktes met in de verte bergen. Om de ondergaande zon te zien, rijden we tegen de avond naar een plek bij een meer, waar een laagje water op de vlakte staat. Vanwege het spiegeleffect dat hierdoor ontstaat, zou het weleens de mooiste zonsondergang kunnen zijn die ik ooit gezien heb. Onderstaande twee foto’s geven denk ik een goede indruk van dag en avond.
Salar de Uyuni overdag en bij zonsondergang.
Ergens in de vlakte ligt een klein eiland met heuvels en begroeiing. Tijdens een korte wandeling ga ik flink door mijn enkel en liggend op de grond schreeuw ik het even uit van de pijn. Aaauw, fuck! en dergelijke. Een Amerikaans modelgezinnetje kijkt toe en lijkt ontdaan door mijn gebruik van krachttermen. Ze bieden hun hulp aan, maar als de eerste pijn verdwenen is, kan ik verder lopen en lijkt de blessure milder van aard.
Hoogtepunt
De volgende dag zijn mijn enkel en voet echter behoorlijk opgezwollen, strompelend en pijnstillend kom ik de tijd door. Even vrees ik dat dit het einde van mijn reis is. Gelukkig niet, want na een goede nachtrust gaat het al stukken beter met mijn enkelbanden. Ik ben een paar dagen in La Paz en die tijd kan ik nu gebruiken voor verder herstel. Komende week staat er namelijk een bezoek aan Machu Picchu op het programma en dat is voor mij het hoogtepunt van de reis door Zuid-Amerika. De verslaggeving hiervan volgt te zijner tijd.
