Een tuk-tuk rijdt mij tussen rubberplantages door naar Wat Phu Tok, waar ik over een stelsel van houten paden naar de top wandel van een rotspartij die het midden houdt tussen een berg en een heuvel. Een mooie tocht met prachtige uitzichten en hier en daar een gapende afgrond. Het weer is goed, dus een uur of twee later ben ik bezweet, maar heelhuids weer beneden.
Na het welkomstwoordje en de gebruikelijke veiligheidsinstructies klinkt er een gebed door het vliegtuig. Dat heb ik niet eerder meegemaakt, maar bij Saudia Airlines is het een vast onderdeel van elke vlucht, dat net als de uitleg over hoe een zwemvest op te blazen massaal wordt genegeerd. Ik voel me er niets veiliger of onveiliger door tijdens de vliegtocht naar Thailand.